W pierwszej połowie lat pięćdziesiątych narastało napięcie w stosunkach pomiędzy Wschodem a Zachodem. Zimna wojna w Europie polegała na wyścigu zbrojeń i propagandzie, ale w Korei doszło do wybuchu wojny, a następnie podziału na dwa państwa. Napięcie międzynarodowe skwapliwie było wykorzystywane przez władze. W prasie, broszurach, radiu, na manifestacjach i masówkach urządzanych w zakładach pracy wszechobecne były hasła walki z „wrogami” zewnętrznymi i wewnętrznymi. Partia wywierała na społeczeństwo ogromną presję za pomocą propagandy, aparatu władzy, szkolnictwa, kultury i wszelkich organizacji przekształconych w „pasy transmisyjne”, którymi docierała do różnych grup społecznych. Obywatel miał być przekonany o słuszności narzuconej ideologii i nawet w życiu prywatnym postępować zgodnie z wytycznymi partii.